Barć – sztuczna dziupla drążona w pniach żywych drzew przez bartnika (pszczelarza gospodarującego w barciach) w celu hodowli pszczół. Barć była stosowana przed upowszechnieniem się typowych uli.

Czerw – określenie to oznacza wszelkie stadia rozwojowe pszczoły poza osobnika dorosłego. Od jaja złożonego przez matkę do wygryzienia się pszczoły z komórki.

Czerwienie – składanie jaj przez matkę w komórkach plastra.

Dennica – dno ula. Dennica może być wysoka i niska, zależnie od konstrukcji. Stosuje się także poławiacze pyłku umieszczone w dennicy.

Deseczka przegrodowa – służy do dzielenia ula leżaka na dwie części przy gospodarce dwurodzinnej i przy formowaniu odkładów obok rodziny zasadniczej. Deseczka taka musi przylegać do ścian ula i do jego dna.

Dłuto pasieczne – jedno z podstawowych narzędzi pszczelarza. Wykonane jest z nierdzewnej i grubej blachy o podłużnym kształcie prostokąta mieszczącego się w dłoni. Oba krótsze końce prostokąta są zaostrzone, ale jeden z końców jest zagięty o 90 stopni.

Dzika zabudowa – tak nazywane jest budowanie przez pszczoły wosku poza ramką, pod jej spodnią belką , czy u ścian ula. Dzika zabudowa wprowadza nieład w ulu i utrudnia pracę pszczelarzowi. Świadczy o tym iż młodym pszczołom brakuje miejsca do budowy plastrów.

Imago – dorosła postać pszczoły

Kłąb budujący – skupisko pszczół zbierających się blisko budowanego z wosku plastra. Pszczoły tworzące kłąb budujący wytwarzają temperaturę 32-34 stopni konieczną do wydzielania wosku. Niekiedy temperatura w kłębie budującym dochodzi nawet do 39 stopni.

Kłąb zimowy – pszczoły w trakcie zimowli skupiają się w rodzaj kuli poprzedzielanej plastrami, gdzie w jego środku robotnice wytwarzają ciepło kosztem spożywanego miodu i wytwarzają ciepło poruszając mięśniami tułowia.

Kószka – dawny rodzaj ula wyplatanego ze słomy o kształcie kopuły czy dzwonu.

Krata odgrodowa – służy do oddzielenia gniazda ula od miodni. Blokuje możliwość przechodzenia matki i składania jaj w części ula, w której gromadzony jest miód.

Matka trutowa – niezapłodniona matka składająca wyłącznie jaja z których wylęgają się trutnie. Matka taka składa niezapłodnione jaja do zwykłych komórek przez co larwy trutni z takich komórek są źle odżywiane i wiele z nich ginie. Larwy wyprostowane nie mieszczą się w komórkach, pszczoły nadbudowują i zasklepiają wypukłymi wieczkami tworząc tak zwany czerw garbaty.

Matka strutowiała – matka składająca niezapłodnione jajeczka z których wylęgają się wyłącznie trutnie. Efekt taki może mieć miejsce gdy w zbiorniczku nasiennym matki skończy się nasienie.

Miodarka / wirówka – urządzenie służące do pozyskiwania miodu z plastrów. Zbudowana jest ze zbiornika – beczki oraz z mechanizmu obrotowego umieszczonego wewnątrz tego zbiornika. Obecnie stosuje się trzy typy miodarek: diagonalne, radialne oraz kasetowe.

Matecznik – pojedyncza komórka w ulu, budowana przez pszczoły wyłącznie do wychowania w nim jednej matki. Najczęściej mateczniki budowane są przez pszczoły u dołu plastra skierowane ku dołowi ula. Rozróżnia się trzy rodzaje mateczników: rojowe, ratunkowe i na cichą wymianę.

Nadstawka – jest częścią ula ustawiana na gnieździe, stosowana najczęściej w celu utworzenia miodni.

Odkład – jest to sztucznie utworzona nowa rodzina pszczół na 3-4 ramkach z czerwiem, pszczołami i matką. W takiej formie najczęściej nabywa się rodziny pszczele od hodowcy.

Odsklepianie – zdejmowanie woskowych wieczek - zasklepów z komórek z miodem na plastrze.

Odsklepiacz – narzędzie służące do zdejmowania woskowych wieczek komórek z miodem – zasklepu. W małych pasiekach stosuje się odsklepiacze widelcowe/ogłowe lub noże do odsklepiania. Dla dużych pasiek dostępne są urządzenia do automatycznego odsklepiania – odsklepiarki mechaniczne. 

Odstojnik – zbiornik do przechowywania miodu zaraz po miodobraniu zaopatrzony w zawór w dolnej jego części. Znacznie ułatwia oczyszczanie i konfekcjonowanie miodu.

Opalitka - okrągła, wypukła płytka do znakowania matek. Przyklejana na tułowiu matki. Opalitki dostępne są w 5 kolorach przypisanych do roku narodzin oraz posiadają numer ułatwiający identyfikacje matek.

Pakiet – sztucznie utworzona rodzina pszczela, zawierająca ok 1kg pszczół i czerwiącą matkę.

Pasieka – określeniem tym nazywany jest teren prowadzenia hodowli pszczół przez pszczelarza. Oznacza zwarty obszar, na którym rozstawione są ule oraz pozostały sprzęt  pasieczny,  pracownia i inne budynki gospodarcze służące do gospodarki pszczołami.

Poławiacz pyłku – konstrukcja służąca do zbieraniu pyłku z odnóży pszczół. Stosuje się trzy typy poławiaczy: wylotkowy, dennicowy i powałkowy

Pierzga – jest pokarmem pszczół przygotowanym przez nie same z pyłku kwiatowego. Odnóża przyniesionego do ula pyłku składowane są w pustych komórkach warstwami. Taki pyłek ubijany jest i zwilżany miodem przez młode robotnice. Na koniec pierzga przykrywana jest w komórce cienką warstwą miodu. W ten sposób pszczoły otrzymują zakonserwowany pokarm białkowy.

Podkurzacz – urządzenie do wytwarzania dymu pomagające w pracach przy pszczołach. Zbudowany jest z metalowego zbiorniczka nakrytego wieczkiem z kominem oraz skórzanego mieszka do wtłaczania powietrza do zbiorniczka. W metalowym zbiorniku umieszcza się próchno (najlepsze z drzew liściastych), trociny, suche łodygi słonecznika, a nawet suchy torf. Materiały te rozpalone i zamknięte w pojemniku powodują dymienie przy każdym podmuchu z mieszka.

Powałka – górne przykrycie gniazda pszczelego. Może występować w postaci płyty zakrywający korpus z ramkami od góry. Jest osobnym elementem od daszka ula.

Przegonka – proste urządzenie służące do „przeganiania” pszczół z miodni. Przegonki umieszcza się w powałce. Pozwala ona pszczołom na przechodzenie tylko w jednym kierunku. Układając powałkę z przegonakami na dzień przed miodobraniem pomiędzy miodnią, a gniazdem i korpusem z pustymi ramkami w dniu miodobrania w miodni pozostana tylko nieliczne pszczoły.

Pyłek kwiatowy – zbierane przez pszczoły z kwiatów mikroskopijne ziarna pyłku powstające w woreczkach pyłkowych męskich organów rozmnażania. Pyłek odgrywa bardzo ważna rolę w odżywianiu się pszczół. Stanowi on podstawowe źródło białka będącego niezbędnym składnikiem pokarmu larw pszczelich oraz młodych pszczół. Z pyłku kwiatowego pszczoły przygotowują pierzgę.

Ramka – jest drewnianą konstrukcją zawieszana w ulu, wewnątrz której pszczoły budują plaster z wosku

Ramka Hoffmana – jest to rozwiązanie konstrukcyjne ramki z poszerzanymi bocznymi belkami ramki. Beleczki są poszerzone na 1/3 długości bocznej beli od góry. Beleczki poszerzone są o 5mm z obu stron. Ramka ta utrzymuje stałą odległość pomiędzy ramkami bez konieczności stosowania beleczek odstępowych. To rozwiązanie może powodować utrudnienia podczas odsklepiania.

Snoza – beleczka układana poziomo w gnieździe, od której pszczoły odbudowują plaster. Stosowana między innymi w ulu Dzierżona.

Spadź – jest wydzieliną/odchodami mszyc lub czerwców, które spożywają soki roślin.

Toczek – dawne określenie pasieki

Truteń – samiec pszczoły. Truteń rodzi się z niezapłodnionych jaj, stąd trutnie nie mają ojca, ale mają dziadka.

Trutówka anatomiczna – pszczoła robotnica, u której na skutek spożywania mleczka pszczelego i niedoboru substancji matecznej w rodzinie rozwinęły się jajniki. Trutówki anatomiczne nie składają jednak jak w przeciwieństwie do trutówek fizjologicznych. Pojawienie się trutówek anatomicznych w rodzinie świadczy często o przygotowaniu rodziny do rójki. 

Trutówka fizjologiczna (czerwiąca) – pszczoła robotnica, której w wyniku długotrwałego osierocenia rodziny nabrzmiały jajniki i rozpoczęła składanie jaj. Są to jaja niezapłodnione składane najczęściej do komórek trutowych. Jaja składają wielokrotnie do tej samej komórki często też na ściankach komórki (prawidłowo czerwiąca matka składa jaja dokładnie na dnie komórki). Trutówki fizjologiczne nie różnią się od innych robotnic niczym poza zachowaniem. W sytuacji gdy w rodzinie pojawiają się trutówki fizjologiczne często kończy się to zagładą rodziny.

Trutowisko – jest obszarem, miejscem zbierania się trutni w terenie, na które zalatuje matka w celu dokonania naturalnego unasiennienia.

Ulik weselny – ule o różnej pojemności i konstrukcji służące do unasienniania wyhodowanych matek, a także do przetrzymywania sztucznie zaplemnionych (inseminowanych). Rozróżnia się trzy grupy ulików: z normalną ramką gniazdową, ze średnią ramką – o ramce 1/4 lub 1/2 wielkości ramki standardowej oraz uliki bardzo małe.

Węza – zaczątek plaster z wosku o wyglądzie płatu wafla. Umieszczany w ramce jest podstawą do odbudowy plastra wosku.

Wylotek – otwór u dna ula umożliwiający pszczołom wchodzenie i wychodzenie z ula. W ulach leżakach, w których dennica połączona jest z korpusem na stałe otwór wylotowy wycięty jest tuż nad dnem. W ulach wielokorpusowych wylot umieszczony jest w dennicy.

Zatwór – deska odgrodowa – służy do odgradzania gniazda ula od wolnej przestrzeni w ulu. Zatwór powinien przylegać do ścian ula i pozostawiać szczelinę od dna ula na wysokość 10mm.

Zasklep – wieczka komórek na woskowym plastrze zamykające wejście do komórki z miodem lub czerwiem.