Grzybica otorbielakowa jest wywołana przez otorbielaka pszczelego -  Ascosphaera apis. Jest chorobą zakaźną i zaraźliwą występującą w rodzinach pszczelich w okresie całego sezonu pszczelego, jednak najczęściej i najsilniej objawia się w okresie najcieplejszych miesięcy. Dotyka czerwiu pszczelego i trutowego i poraża go niekiedy do 50% w rodzinie. Skutkuje to bezpośrednio na produkcję miodu, nawet całkowicie ją hamuje.

Przyczyna
Przyjmuje się, że grzybica jest warunkowo chorobotwórcza i do swojego rozwoju potrzebuje odpowiedniego  środowiska. Odpowiednio dużej wilgotności, osłabienia rodziny pszczelej wynikłego z chorób i środków leczniczych podanych rodzinie, a co za tym idzie błędów samego pszczelarza.
Do ula zarodniki grzyba przynoszone są przez robotnice. Przy sprzyjających warunkach czyli dużej wilgotności i dodatkowo zaziębieniu czerwia następuje rozwój choroby i najczęściej w pierwszej kolejności atakowany jest czerw trutowy. Choroba rozprzestrzenia się w rodzinie podczas prac pszczół poprzez chore i martwe larwy oraz zanieczyszczony zarodnikami miód i pyłek. Skutki choroby widać najwyraźniej na zamarłym już czerwiu w stadium larwy wyprostowanej i przedpoczwarki. 

Objawy
Objawami pozwalającymi domniemać zakażeniem grzybicą otorbielakową jest wykrycie w komórkach plastrów, wylotku czy przed ulem zmumifikowanego czerwiu o konsystencji kredy. Grzybica otorbielakowa powoduje zamieranie czerwia zasklepionego na etapie larwy wyprostowanej i przedpoczwarki. Zmarły czerw przyjmuje postać białych lub ciemnoszarych mumii o konsystencji kredy.  Grzybica ta występuje w miesiącach od kwietnia do października jednak zmożone występowanie przypada w okresie od czerwca do sierpnia. Same zarodniki są odporne na zmienne warunki i potrafią przetrwać zimowlę, stąd występowanie grzybicy może trwać w rodzinie nawet przez kilka lat. Skutkuje to zmniejszeniem populacji pszczół w rodzinie, a co za tym idzie produkcji miodu.

 

Leczenie
W celu zwalczenia grzybicy otorbielakowej zaleca się usuwanie źródła zakażenia jakim jest porażony czerw, ocieplenie i zawężenie gniazda oraz dostarczenie rodzinie dodatkowego pokarmu w postaci ciepłego syropu cukrowego. Wskazane jest również wymienić matkę w zakażonej rodzinie, najlepiej na matkę z linii odpornych na grzybicę otorbielakową. Przy bardzo dużym porażeniu zaleca się rodzinę przesiedlić, ramki oczyścić i odkazić, woszczyznę przetopić. Należy pamiętać również o odkażeniu sprzętu pasiecznego. Ze względu na dość dużą różnorodność stosowanych preparatów do zwalczania grzybicy otorbielakowej (Nystatyna (Mycostatin), Amfoterycyna B, Imidazol (ketokonazol), Sól cholinowa N-glukozylopolifunginy (Ascocidin), Aktydion (cykloheksymid), 
Thiabendazol, Tlenek etylenu, Kwas trójchloroizo-cyjanuronowy, Kwas linolowy, Kwas mrówkowy, Kwas sorbowy i propionian sorbowy 0,1% roztwór w pokarmie Kwas octowy, Geraniol i citral, Olejek cynamonowy, Olejki: tymiankowy, z lebiodki i cząbru, Ekstrakt z drzewa neem (Margosan), Ekstrakt z arcydzięgla), zalecamy zgłoszenie się o poradę do lekarza weterynarii. Grzybica otorbielakowa jest wywołana przez otorbielaka pszczelego -  Ascosphaera apis. Jest chorobą zakaźną i zaraźliwą występującą w rodzinach pszczelich w okresie całego sezonu pszczelego, jednak najczęściej i najsilniej objawia się w okresie najcieplejszych miesięcy. Dotyka czerwiu pszczelego i trutowego i poraża go niekiedy do 50% w rodzinie. Skutkuje to bezpośrednio na produkcję miodu, nawet całkowicie ją hamuje.